Ik geef eerlijk toe, dat ik op 2 december jl. een overwinning voor ons team had verwacht. Maar mis­schien dacht alleen ik er zo over, want ik had dit niet aan mijn teamleden geuit. Ik hoop dat ik de les heb geleerd: doe dat nooit weer. In elke wedstrijd begin je weer bij nul en moet je het resultaat zelf be­ha­len. Als je te makkelijk denkt over de komende wedstrijd heb je niet de juiste men­ta­liteit. Ik had me een beetje georiënteerd op de teamwedstrijden van Woerden 3 dit sei­zoen en dacht: dat moet kun­nen. Nee dus. We gingen met 5-3 de boot in. Nu begonnen we al met achterstand, omdat de oma van Da­niël was overleden: en natuurlijk moet je dan bij de familie zijn. Er zijn belang­rijker zaken dan scha­ken. Op deze korte termijn was er geen invaller meer te regelen. Lees verder →

Wat doe je als schaakteam als je je eerste seizoens-wedstrijd dik verliest en je tweede tegenstander wordt geaf­fi­cheerd als groepskampioen en kandidaat promovendus van dit seizoen? Een beetje team van Moira-Domtoren gaat dan niet over­­gave-bereid op de rug lig­gen, maar recht die rug en verzint een list. En het is gelukt, want wat niemand verwacht had, gebeurde toch: vrij­dag 7 november won het vijfde van Moira-Domtoren van het derde van Oud Zuylen. Met het kleinst moge­lij­ke verschil, maar wie van ons maalt daar om? We hebben natuurlijk voor­al de rug schaaktechnisch gerecht. Hoe doe je dat in dit Carlsen-tijdperk? Niet door al je schaaktheorie-boe­ken weer eens door te worstelen, in dbases partijen van je tegenstander op te zoeken en te analyseren maar door ge­woon te vertrouwen op je inzicht in stel­ling­en, je subtiele zettechniek en combinerend vermogen. Met andere woorden: als een sluipmoordenaar je tegenstander in slaap sussen, en langzaam maar zeker toeslaan. Lees verder →