(Michiel van der Linden) Zaterdag 3 oktober trad Moira-Domtoren 4 aan tegen het 6e team van de Delftse Schaakclub, de club waar ooit de gebroeders Jan en Ton Timman begonnen zijn. Tegenwoordig is DSC samen met kunstateliers gevestigd in een ex-industrieel gebouw De Sigarenfabriek in het statige centrum van Delft. Zó goed was dit complex verscholen, dat Hussam en Kasim de ingang aan de Koornmarkt niet konden vinden. Dankzij de hulp van Rijn, die 20 minuten op de uitkijk had gestaan, konden onze sterspelers uiteindelijk toch de fraaie speelzaal worden binnengeloodst, waar meerdere teams inmiddels onder de beeltenissen van een schakend Melkmeisje, een jeugdige Anish Giri en andere grootheden zaten te zwoegen.

Ariejan en Paul werden na felle tegenstand als eersten uitgeschakeld. Zelf mocht ik als kersverse teamcaptain een puntje binnenhalen. Dat kwam niet direct doordat mijn 10-jarige tegenstander een onreglementaire zet had gedaan, want dat mocht van de wedstrijdleider worden hersteld. Op de volgende zet blunderde hij echter een toren en verloor 41 zetten later. Intussen kon Rijn een gewonnen stelling omzetten in winst, waardoor de stand gelijk kwam. Roy zag zich echter, na een ongelukkig kwaliteitsverlies, gedwongen om alsmaar méér materiaal te investeren in een wanhopige tegenaanval tot het bittere einde. Tevergeefs.

Toch hield het team kansen. Pim slaagde er met een mooie combinatie in een stuk te winnen, zij het voor drie gevaarlijke pionnen. Dat kon ook nog wel eens flink misgaan, daarom accepteerde hij een remiseaanbod. Kasim had op bord 2 een gespannen eindspel dat lange tijd minimaal in evenwicht bleef, totdat er een soort pseudo-zetdwang leek te ontstaan. Het bleek uiteindelijk onmogelijk om te voorkomen dat de tegenstander Dame ging halen. Nu zou zelfs winst op bord 1 niet meer voldoende zijn om de teamwedstrijd naar ons toe te trekken. Daar moest Hussam ondanks materiaalvoorsprong en een vrijpion zetherhaling toelaten om aan dodelijke matdreigingen te ontkomen.

Een 5–3-nederlaag. Maar met gemiddeld 34 punten ratingverschil was het zo’n geduchte tegenstander dat het bijna voelde als winst. Vooral omdat het zo’n mooie wedstrijd was. En dat vierden we dus, op een zonnig terrasje in Delft!